duygularımla bakmaktan bıktım, her sabahım bir isyan, yine yaşıyor ölmemişim. gecelerim eziyet, son kez gözümü kapatıyorcasına etrafı süzmeler, vedalar her kuşu annem sanar olmuşum bu ara, tepeden izler gözleri beni süzüle süzüle. bir türlü inmez dibime göreyim diye, bilir elime geçtiğinde basacağım bağrıma, bilir dayanmaz o ufacığın kemikleri kuvvetime. o kadar özledim ki, her kuşu annem
sanar olmuşum.

ey anne geldiysen üç kere çığlık at, at ki içim titresin, hissedeyim seni arkamda, korkudan titreyeyim. alıştır sonra kendine, kapatayım gözlerimi yasak ise hayalin, ama bileyim arkada durduğunu. otur orda anlat bana, söz arkamı dönmeyeceğim. anlat hadi saç neden beyazlar, eller neden buruşur sen bilirsin, anlatsana. bak ne hale geldi gözlerim, gölgemden ötesini görmek mucize gibi bana. sen gittin! ben bittim, sen gittin! ben yandım, sen kapadın gözlerini! ben öldüm. bilmiyorlarki sen benim semalarımdasın, bilmiyorlarki hemen arkamdasın.

git anne üşürsün saramam seni. anne git artık, bekleme. pek bilmiyorum oraları ama geleceğim, korkma bulurum seni. anlattılar biraz, sütten nehir, dalları yerlere kadar inen meyve ağaçları varmış orda. nehirin en sonundaki ağacın dibine otur bekle beni.
anne dur gitme, yok yok! kıldan ince bir yer varmış oraya gel sen en iyisi, orda bekle beni. anne dur, en iyisi orayıda geç tekrar bu tarafa gel, hesap sorulan makama. annem var derim, beni bekliyor derim. o zamana kadar git şimdi, üşürsün. yeter artık git lütfen, çek elini omuzumdan anne yazamıyorum. anne!